Jaarlijks worden er in Nederland zo`n 30.000 patiënten opgenomen met hersenkneuzingen. Van hen heeft 20% zwaar hersenletsel met bijbehorende bloedingen en langdurig coma. Als ze ontwaken, kampen ze niet zelfen met ernstige restverschijnselen, zoals verlammingen. De belangstelling van neurologen was begrijpelijkerwijs altijd sterk op deze groep gericht.

Echter 80% van de grotere groep van 24.000 mensen met lichte tot middelzware hersenkneuzingen zijn hierdoor enigsinds verwaarloost om het zo maar te zeggen. Bij een kwart van deze groep zijn de klachten blijvend van aard. Een derde van deze groep heeft bovendien een zoals men dat in de medische wetenschap benoemd, “mild” lichamelijk handicap. Door het uitvallen van een hersenzenuw kunnen ze bijvoorbeeld minder goed ruiken of horen.

In eerste instantie word dit soort patiënten na een korte ziekenhuisopname naar huis gestuurd. Zij lijken redelijk goed te functioneren. Er word gehoopt dat de nog aanwezige klachten geleidelijk zullen verdwijnen. Bij de meeste patiënten gebeurd dat ook, maar bij een deel niet!

Het herstel verloopt vaak minder spoedig bij patiënten die hersenschaden opgelopen hebben in hun achterhoofd ten opzichten van patiënten die hersenschade hebben opgelopen in het geboed van de slapen en het voorhoofd. Die hersengebieden zijn betrokken bij de geheugenfuncties en de informatieverwerking.

Vaak bied een MRI-scan na een paar weken wel uitkomst. Dan kan eventueel aanwezig zijnde vochtvorming wel opgemerkt worden op een MRI. Indien het maken van een scan uitblijft en pas in een later studium (zoals in mijn geval na anderhalf jaar) plaats vind, hoeven er op een MRI-scan beslist geen duidelijk afwijkingen gevonden te worden.

Met een MRI-scan kan de schade enkele maanden na het ongeval goed in beeld gebracht worden. Dat is een waardevolle vorm van diagnostiek voor mensen bij wie de klachten rond die tijd nog niet verdwenen zijn. Bij meer dan de helft zijn op dat moment afwijkingen te constateren op de scan.

Met de gangbare comaschaal begin je bij deze mensen in de eerste dagen na een ongeval erg weinig. Dit soort patiënten is maar heel kort bewusteloos. Toch vormt de duur van de bewusteloosheid en verwardheid direct na het ongeval een goede graadmeter voor de ernst van het trauma. Naarmate deze periode van posttraumatische amnesie (PTA) langer duurt -die tijd kan je meten- is de kans op restverschijnselen groter.
Opmerking hierbij is wel dat het mogelijk is (zoals in mijn geval) dat iemand meerdere malen het bewustzijn verliest, laat je daar niet door misleiden!

Helaas zijn bepaalde spierfuncties destijds uitgevallen. Maar dankzij mijn doorzettingsvermogen en het gebrek aan proffesionele annalise en begeleiding, heb ik geprobeert er het beste van te maken. Met gevolg dat ik dus niet getraint ben om verloren functies zo veel mogelijk weer op te gaan pakken, maar ben alternatieve gaan aanleren om het gemis op te vangen. Dit is volledig onbewust gebeurd en is onlangs pas aan het ligt gekomen sinds ik onder behandeling ben geweest van revalidatie centrum “Het Roessingh”

Ik had destijds overal over mijn gehele lijf zware kneuzingen opgelopen. Dus ik stond er niet bij stil dat mijn linker been niet wilde wat ik wou, en dat ik met mijn linker hand weinig kon en dat hij vreemd aan voelde? Dus als ik een keer of vier misgegrepen had in de besteklade of in mijn pennenbakje, vloekte ik een keer op mezelf en pakte het met rechts. Niet wetende dat er iets veel ernstiggers aan de hand was. Zo ging dat eigenlijk overal mee. Ik wilde zo snel mogelijk de gehele sytuatie achter de rug hebben en wist ook dat ik niet een van de meest stil zittende types ben. Dus dat het wat langer duurde voordat die kneuzingen over waren en het functioneren wat langer zou duren daardoor vond ik ook niet geheel vreemd. Echter na 3 maanden was de koek op. Daarna heeft het nog bijna een jaar geduurt voordat ik werkelijk wist wat er aan de hand was en voor revalidatie terecht kon. Maar dáár werd ineens om de brei heen gedraait en werd ik in een zgn pijn-traject gepropt. Met gevolg dat ik daar weinig uit heb kunnen halen.

Het zou nóg minimaal 3,5 jaar duren vóór dat iemand de werkelijke diagnose durfde te stellen. Ik heb daarom onlangs pas een intakegesprek gehad met specialisten waarvan men zegt dat zij dé specialisten zijn die op gebied van mijn vorm van hersenletsel. Hopelijk kom ik daar wat verder mee, want als je aldoor alleen maar gevechten moet leveren en desondanks moet concluderen dat het steeds slechter met je gaat, houd het vinden van energie ergens een keer op.

Helaas hebben de meeste mensen niet door met wat voor problemen je kampt en vinden je al gauw een profiteur, maar in werkelijk heid vecht je harder dan zij. Enkel omdat zelfs gewoon even een stukje lopen al een gevecht is. Jammer dat veel mensen dat niet willen zien, het gevecht op zich is nl al zwaar genoeg.