General

 


Hersenkneuzing.

Een hersenkneuzing wil eigenlijk niets anders zeggen dan dat er daadwerkelijk een kneuzing ontstaat aan de hersenen. Dit word veroorzaakt doordat de hersenmassa tijdens een zware klap tegen het schedelbot is gedrukt. Men hoeft hierbij niet eens persé het bewustzijn te verliezen, echter in de meeste gevallen is hier wel spraken van ook al is het maar van korte duur.

Mensen die ten gevolgen van een licht tot middelzwaar hersenletsel oplopen, kampen vaak nog lang met klachten. Zo kan een op de vier patienten het werk na een jaar nog niet hervatten of alleen op een veel lager niveau.
Vergeetachtigheid, concentratiestoornissen en vermoeidheid spelen hun nog parten.(hier hoort "pijn" ook bij naar mijn idee, vanwegen functie overname door andere spieren etc.)
Blijvende klachten:

Jaarlijks worden er in Nederland zo`n 30.000 patiënten opgenomen met hersenkneuzingen. Van hen heeft 20% zwaar hersenletsel met bijbehorende bloedingen en langdurig coma. Als ze ontwaken, kampen ze niet zelfen met ernstige restverschijnselen, zoals verlammingen. De belangstelling van neurologen was begrijpelijkerwijs altijd sterk op deze groep gericht.

Echter 80% van de grotere groep van 24.000 mensen met lichte tot middelzware hersenkneuzingen zijn hierdoor enigsinds verwaarloost om het zo maar te zeggen. Bij een kwart van deze groep zijn de klachten blijvend van aard. Een derde van deze groep heeft bovendien een zoals men dat in de medische wetenschap benoemd, “mild” lichamelijk handicap. Door het uitvallen van een hersenzenuw kunnen ze bijvoorbeeld minder goed ruiken of horen.

In eerste instantie word dit soort patiënten na een korte ziekenhuisopname naar huis gestuurd. Zij lijken redelijk goed te functioneren. Er word gehoopt dat de nog aanwezige klachten geleidelijk zullen verdwijnen. Bij de meeste patiënten gebeurd dat ook, maar bij een deel niet!

Het herstel verloopt vaak minder spoedig bij patiënten die hersenschaden opgelopen hebben in hun achterhoofd ten opzichten van patiënten die hersenschade hebben opgelopen in het geboed van de slapen en het voorhoofd. Die hersengebieden zijn betrokken bij de geheugenfuncties en de informatieverwerking.

MRI-Scan:

Op een CT-scan die gemaakt is tijdens directe opname, hoeft dit niet zichtbaar te zijn. Doordat de schade bij mild traumatisch hersenletsel altijd beperkt is tot een klein gebied, dat dichtbij het schedelbot ligt. “Dan werkt een CT-scan minder goed. Je maakt zo`n opname alleen om ernstiger zaken uit te sluiten” volgens de Groningse neuroloog Van der Naalt.

Vaak bied een MRI-scan na een paar weken wel uitkomst. Dan kan eventueel aanwezig zijnde vochtvorming wel opgemerkt worden op een MRI. Indien het maken van een scan uitblijft en pas in een later studium (zoals in mijn geval na anderhalf jaar) plaats vind, hoeven er op een MRI-scan beslist geen duidelijk afwijkingen gevonden te worden.

Met een MRI-scan kan de schade enkele maanden na het ongeval goed in beeld gebracht worden. Dat is een waardevolle vorm van diagnostiek voor mensen bij wie de klachten rond die tijd nog niet verdwenen zijn. Bij meer dan de helft zijn op dat moment afwijkingen te constateren op de scan.

Met de gangbare comaschaal begin je bij deze mensen in de eerste dagen na een ongeval erg weinig. Dit soort patiënten is maar heel kort bewusteloos. Toch vormt de duur van de bewusteloosheid en verwardheid direct na het ongeval een goede graadmeter voor de ernst van het trauma. Naarmate deze periode van posttraumatische amnesie (PTA) langer duurt -die tijd kan je meten- is de kans op restverschijnselen groter.
Opmerking hierbij is wel dat het mogelijk is (zoals in mijn geval) dat iemand meerdere malen het bewustzijn verliest, laat je daar niet door misleiden!




“Amnesie” wil zeggen, is het ontbreken van inprenting, het vermogen om informatie te onthouden. In computertermen wil dit zeggen: je kan niks op je hardeschijf opslaan. Zo`n toestand kan snel voorbij zijn, maar ook weken duren (zegt men in de wandelgangen). Bij mij is na sinds het ongeluk (juni 2005) totaal nog geen verbetering opgetreden !
Begeleiding:
Er lopen nogal wat mensen rond met blijvende klachten na “mild” traumatisch hersenletsel en ze worden erg snel in het hokje “klagers die niet willen werken” geplaatst. Zelf ondervind ik dat dagelijks terwijl ik na een week weer alles ben gaan doen ! Ik was in de veronderstelling dat het vanzelf wel beter zou gaan, zo was me dat ook in het ziekenhuis voor gehouden. Bovendien waren er in mijn geval extra véél belangen om verder te gaan. Immers had ik een waanzinnige formule ontwikkelt tegen wanbetaling. De eerste opdrachten zouden een maand later klaar moeten zijn. inderdaad, mijn eigen bedrijf en nog succesvol ook want wanbetaling is een zéér groot probleem ! Echter na iets minder dan 3 maanden storte ik ineens helemaal in ! Ik zou mijn handicap en vooral de pijn, graag willen verruilen voor werken want werken is immers altijd mijn grootste hobby geweest !
Geheugenstoornis:
Volgens de geleerde kunnen geheugenstoornissen voor een groot gedeelte ondervangen worden door gestructureerd te werken en veel op te schrijven. Dat is inderdaad mogelijk tot op bepaalde hoogte !

Ik schrijf alles op maar door gebrek aan structureel inzicht en vergeetachtigheid, blijkt helaas maar al te vaak dat ik achteraf niet snap wat ik eerder bedoeld heb. Dus theorie klinkt erg logisch maar in de praktijk werkt het soms helemaal niet.

Aandachtsstoornissen:
( hier onder volgt een blik in mijn problematiek, om inzicht te verschaffen over iemand met hersenletsel )

Deze geven doorgaans het grootste probleem. Je word heel snel afgeleid. Een omgeving waarin meer dan 4 mensen bezig zijn, houd ik maar heel even vol. Binnen 10 minuten gaat alles door elkaar heen lopen en is het niet meer te scheiden. Alle geluiden komen bij een op een grote hoop. Uitfilteren is dan niet meer mogelijk en als ik dan niet heel snel weg ga dan word ik helemaal gek. Gek in die zin dat ik dan helemaal niet meer kan functioneren en in een mum van tijd barst van de koppijn.
Daar naast is reaktie een stuk trager geworden. Werken onder tijdsdruk is helemaal uit den bozen. Ik kan totaal geen overzicht houden. Ik kan nog niet eens het dagelijks leven thuis alleen rijlen en zijlen laat staan van een baan er op na houden. Iedere dag is opnieuw een vraag “hoe zal ik hem vandaag door komen?”

__________________________________________________________

Problemen in het dagelijks leven:

De pijn is een sluimerend geheel geworden dat zich aktiveerd naarmate ik me inspan, of het nu lichamelijk dan wel geestelijk is. Daar naast ben ik zwaar oververmoeid en eigenlijk continu moe.
Lezen, schrijven en praten:
Lezen en schrijven is een drama. Een zin langer dan ander halve regel word al snel onbegrijpelijk daar ik me zo moet concentreren op het lezen zelf. Je bouwt in de jaren een automatisme op wat lezen betreft. Je bent er jezelf totaal niet van bewust tot dat het verstoort word. Dan blijkt een zin in eens weer te bestaan uit woorden, die weer bestaan uit apparte letters. Logisch zou je denken. Wel, ik kan je zeggen dat het in de praktijk tegen valt want zo logisch is het niet meer als je het automatisme ineens moet missen.
Schrijven zonder spellingscontrole is een creem, ik wissel letter om in de meest simpele woorden. Zo word met regelmaat, het > hte, een>ene etc.etc. Hoe uitgeputter ik raak, deste erger word het. Mij zal je daarom zelden met pen en papier aan de gang zien gaan.
Het spreken gaat me ook een heel stuk minder af. Ik bereid me van te voren voor op wat ik wil gaan zeggen. Maar vaak loopt een gesprek dan compleet de andere kant in en mis ik mijn doel van het gesprek. Daarbij loop ik regelmatig vast op een woord. Dan weet ik het ineens niet meer. Om dat woord duidelijk te maken begon ik eerder zonder het te beseffen een heel verhaal om dat woord maar uit te leggen. Met gevolg dat het een verhaal in een verhaal in een verhaal werd en ik uiteindelijk zelf niet meer wist wat ik wilde zeggen.

Dankzij revalidatie therapeuten in Het Roessingh, ben ik in ieder geval nu zo ver gekomen dat ik laat merken als ik niet op een bepaald woord kan komen. Andere gaan dat dan automatisch proberen in te vullen. Blijkt het dan niet te werken, zeg ik gewoon dat het niet zo belangrijk is. En probeer het op een andere manier opnieuw te vertellen. Omdat je uiterlijk in eerste oogopslag weinig schijnt te mankeren, kan ik me voorstellen dat met name onbekende bij zichzelf denken “pfff, wat een figuur” vandaar dat ik er geen heel verhaal meer van ga maken, dan maar minder inteligent over komen.
Oriëntatie en evenwicht:
Doordat een deel van mijn spieren niet goed meeer werken (fijn controle) en een ander deel van mijn spieren ( grove moteriek) die functies zoveel mogelijk over genomen hebben omdat bepaalde hersenfuncties kennelijk niet goed werken, betekend dit enerzijds overbelasting tegenover anderzijds onderbelasting. Dit kost heel veel concentratie en energie. Met gevolg dat mijn evenwicht en oriëntatie vermogen een stuk minder is geworden. Zelfs lopen kost dus méér energie dan normaal, met gevolg dat ik op een gegeven moment mijn evenwicht ga verliezen. Om maar niet te spreken van mijn oriëntatievermogen.
Spiercontrole:

Helaas zijn bepaalde spierfuncties destijds uitgevallen. Maar dankzij mijn doorzettingsvermogen en het gebrek aan proffesionele annalise en begeleiding, heb ik geprobeert er het beste van te maken. Met gevolg dat ik dus niet getraint ben om verloren functies zo veel mogelijk weer op te gaan pakken, maar ben alternatieve gaan aanleren om het gemis op te vangen. Dit is volledig onbewust gebeurd en is onlangs pas aan het ligt gekomen sinds ik onder behandeling ben geweest van revalidatie centrum “Het Roessingh”

Ik had destijds overal over mijn gehele lijf zware kneuzingen opgelopen. Dus ik stond er niet bij stil dat mijn linker been niet wilde wat ik wou, en dat ik met mijn linker hand weinig kon en dat hij vreemd aan voelde? Dus als ik een keer of vier misgegrepen had in de besteklade of in mijn pennenbakje, vloekte ik een keer op mezelf en pakte het met rechts. Niet wetende dat er iets veel ernstiggers aan de hand was. Zo ging dat eigenlijk overal mee. Ik wilde zo snel mogelijk de gehele sytuatie achter de rug hebben en wist ook dat ik niet een van de meest stil zittende types ben. Dus dat het wat langer duurde voordat die kneuzingen over waren en het functioneren wat langer zou duren daardoor vond ik ook niet geheel vreemd. Echter na 3 maanden was de koek op. Daarna heeft het nog bijna een jaar geduurt voordat ik werkelijk wist wat er aan de hand was en voor revalidatie terecht kon. Maar dáár werd ineens om de brei heen gedraait en werd ik in een zgn pijn-traject gepropt. Met gevolg dat ik daar weinig uit heb kunnen halen.

Het zou nóg minimaal 3,5 jaar duren vóór dat iemand de werkelijke diagnose durfde te stellen. Ik heb daarom onlangs pas een intakegesprek gehad met specialisten waarvan men zegt dat zij dé specialisten zijn die op gebied van mijn vorm van hersenletsel. Hopelijk kom ik daar wat verder mee, want als je aldoor alleen maar gevechten moet leveren en desondanks moet concluderen dat het steeds slechter met je gaat, houd het vinden van energie ergens een keer op.

Helaas hebben de meeste mensen niet door met wat voor problemen je kampt en vinden je al gauw een profiteur, maar in werkelijk heid vecht je harder dan zij. Enkel omdat zelfs gewoon even een stukje lopen al een gevecht is. Jammer dat veel mensen dat niet willen zien, het gevecht op zich is nl al zwaar genoeg.

 
Laatste Update: 28 augustus 2011

NEW NEW NEW

Mijn laatste nieuwe initiatief is WikiTotall. Wikipedia letsel en letselschade

Whiplash Lotgenoten

Na een periode van bezinning, heb ik op 8 aug. 2008, besloten om het beheer van whiplashinformatie.nl geheel over te nemen. Om het voortbestaan van deze lotgenoten site óók voor de toekomst te kunnen blijven garanderen !

Onder de loep genomen !

Onder de loep ! Hier zijn acties / reacties te lezen van z.g. professionals. Noem het vreemd, absurd, crimineel of hoe je maar wilt. Feit is dat het genoeg zegt over de huidige maatschappij waar in we leven !

 

Copyright motorongeval.nl 2009. All Rights Reserved.
design and co-established by: modern-designer.nl