motorongeval.nl , medische diagnose en wat voor consequenties kleven daar aan.

Diagnose stellen .

Dit is een onderwerp waar ik hier graag even het een en ander wil bespreken. In de afgelopen jaren heb ik nl. een erg vreemde ontdekking gedaan, waar ik toch wel van geschrokken ben.

Je merkt dat artsen en specialisten nogal tegenovergesteld omgaan met het stellen van diagnose. Ik heb het hierbij dan hoofdzakelijk over klachten patronen zonder direct aanwijsbare lichamelijke afwijking. Als foto`s duidelijk uitwijzen dat er een botbreuk aanwezig is, dan is dat onomstotelijk te bewijzen dus heeft een diagnose stelling geen bijkomende consequenties. Vandaar dat ik het hier enkel heb over niet direct aantoonbaar letsel.

Wereld van verschil.

Ik ben sinds het ongeluk, bijna dagelijks aan het zoeken naar oplossingen. Dat betekend dat ik vele artsen al gezien heb, de nodige onderzoeken heb meegemaakt en daar naast veel op internet aan het zoeken geweest. Hierbij heb ik ontdekt dat de ene arts wel héél erg snel is met conclusies trekken en de ander er alles aan doet om géén conclusie te trekken. De laatste is kennelijk erg bang voor mogelijke juridische consequenties.

Terug gevoerd op mij zelf.

In mijn geval heeft het langer dan 1 jaar geduurd voordat iemand uit durfde te spreken dat ik een zware whiplash met PTS zou hebben en nog eens een half jaar later dat het er heel sterk op leek dat ik zelfs een hersenkneuzing moet hebben gehad. Men ontdekte tijdens mijn revalidatie in het revalidatiecentrum dat ik op handige wijze, alternatieven had aangeboord om zo min mogelijk belemmert te worden in mijn doen en laten. Feitelijk bleek dat mijn "fijn coördinatie" in linker arm en been nagenoeg weg was. De spieren die normaal voor de kracht zorgen, hadden de "fijn controle" deels waar genomen. Het geen betekend dat een deel van mijn spieren niet of nauwelijks aangestuurd werden en andere juist continu overwerk moeten produceren. Het betekend dan ook dat ik veel bewuster moet nadenken bij elke actie die ik onderneem.

Wat dit inhoud ?

Neem ik wandelen met de hond als voorbeeld. Je zou zeggen "dat is toch niet zo zwaar ?". Klopt ! Als je niets mankeert, zou dat juist ontspannend moeten werken. Daarom neem ik deze simpele actie als voorbeeld.

Begin ik met motoriek; Iedere stap moet ik bewust nemen om zo in evenwicht te blijven en om te zorgen dat ik niet misstap. Ik moet bepaalde spieren bewust spannen om te zorgen dat ik mijn enkel niet om zwik. Doe ik dit niet dan zijn er bepaalde spieren die je normaal onderbewust spant, die niet werken, of pas als het te laat is. Doordat ik bepaalde lichamelijke handelingen bewust teweeg moet brengen met spieren die voor die functie eigenlijk niet ontwikkeld zijn, worden deze dus over belast wat extra inspanning vraagt.

Fysiek; Doordat je dus heel bewust bezig moet zijn met lopen, kost dit heel erg veel energie.

Doordat ik pas na anderhalf jaar bewust werd van mijn problematiek, heb ik dus al die tijd maar wat aangemodderd om zo goed mogelijk te kunnen functioneren. Mensen die me al die tijd meegemaakt hebben en weten wat er precies allemaal speelt, vinden het waanzinnig knap dat ikzelf gezorgd heb dat ik alles weer kon, met "alles" tussen grote aanhalingstekens. Zelf vind ik het een héél groot falen van de medische wetenschap !

Onbegrijpelijk.

Ik kijk met grote regelmaat op het Internet rond in de hoop dat ik meer inzicht krijg in mijn problematiek en mogelijkheden om mijn problemen te lijf te kunnen gaan. Hierbij sta ik regelmatig versteld van de medische wereld !

Hoe is het mogelijk dat in het ene geval (zoals bij mij) iemand pas na anderhalf jaar intensief artsen en specialisten bezoek te horen krijgt wat "mogelijk" de oorzaak is, terwijl ik vele andere tegen kom waarbij in mijn ogen wel héél erg snel conclusies getrokken worden ?

Om het gemakshalve maar even bij het verschijnsel Whiplash te houden. Ik vind het anderzijds ook erg kort door de bocht dat een patiënt al 2 weken ná een ongeluk te horen krijgt dat hij/zij een Whiplash heeft !

Ten eerste is die diagnose binnen 2 weken NIET te stellen omdat er veel meer aan de hand kan zijn binnen het zelfde gebied. Het lichaam maar vooral het traumagebied is dan nog bezig om tot rust te komen. Bovendien zadel je de patiënt met angst op (ojee ik heb iets ernstigs en kom ik er nog wel ooit van af etc.etc.) Daar naast zorg je er met dit soort uitspraken voor dat patiënten die al langere tijd (2 jaar of meer) met deze problemen lopen, nog minder serieus genomen worden. Want feit is dat ook al heeft men wél een whiplash, dat 90% er binnen 2 maanden tot een half jaar gelukkig alsnog van af komen.

Dat je als arts besluit om een patiënt na twee weken wel voor jezelf te gaan zien als iemand met "mogelijk" een Whiplash, is natuurlijk een ander verhaal en op zich, helemaal niet verkeert !

Behandelaars plaats ongeval t.o.v. specialisten daar na.

Ik sta werkelijk versteld van de wijze waarop de medische wereld verdeelt is als het gaat om ziektes waarbij vaak geen duidelijke afwijkingen te vinden zijn. Het bevreemd mij als ik zie hoe uitermate voorzichtig ambulance personeel en trauma artsen op de plek des onheil omgaan met mensen waarbij de kans op nek en hoofdletsel aannemelijk dan wel redelijkerwijs aanwezig zou kunnen zijn, en hoe nonchalance verschillend artsen en specialisten hier vervolgens mee omgaan. Of je nu voorstander bent van een bepaalde aandoening of niet, feit is dat er klachten ontstaan zijn die wijzen naar een bepaalde aandoening. Dat het niet om deze aandoening gaat, kan je niet uitsluiten.

Hier gaat de medische wetenschap de mist in !

Ik ben van mening dat als een bepaald klachtenpatroon voldoet aan een bepaalde omschrijving, dat je dan ook moet handelen alsof het zo is. Doe je dat niet dan verwaarloos je het klachtenbeeld, met alle gevolgen van dien voor het slachtoffer.

Maar veel artsen zijn meer bezig met de mogelijke juridische gevolgen die hun conclusie voor hun zelf kan hebben dan de gevolgen voor een patiënt op het moment dat ze zich onthouden van uitspraken. Sommige artsen gaan hier in zelfs zo ver dat ze openlijk de strijd aan gaan met colega`s en verzekeringsmaatschappijen naar de mond praten. Zo durft een vrouwenarts zomaar te beweren dat Whiplash, ME en nog een aantal van deze ziektebeelden, verzonnen worden door patiënten en het allemaal enkel modeziektes zijn ! Hij gaat hierin zo ver dat hij zelfs openlijk de aanval kiest naar patiënten en colega`s toe ! Schoenmaker blijf bij je leest zou ik zeggen want bij dit soort praktijken is geen een patiënt en specialist mee gebaat !

Het is ronduit beschamend dat je als patiënt tegenwoordig éérst moet informeren of een bepaalde arts wel jou aandoeningen (ziekte) erkent, om zo te voorkomen dat je niet adequaat geholpen word. Dat is echter wél de realiteit op dit moment.

Het kamp der artsen en specialisten is zo enorm verdeelt dat het haast ongezonder is om naar een specialist te gaan dan door te blijven lopen met je pijn en problemen !

Conclusie:

Als slachtoffer word het je nog eens extra moeilijk gemaakt omdat de medische wereld zo tegenstrijdige signalen af geeft, dat je vaak pas achteraf tot de ontdekking komt of je bij je arts op de juiste plek bent geweest of niet.

Echter als blijkt dat je niet de juiste arts had, heb je er wel een probleem bij. nl. een onjuiste rapportage van een medicus waar door andere (uitkeringsinstellingen en verzekeraars) dankbaar misbruik gemaakt word en jij als patiënt geen steek mee verder gekomen bent in het zoeken naar een oplossing van jou problematiek en pijn.

Second opinion.

Vraag bij twijfel altijd een second opinion aan, bij een onbevooroordeelde en onpartijdige specialist. Doe dit NIET via de betrokken specialist maar bijvoorbeeld via uw huisarts !

Vraag de raporten op !

Dit geld overigens ook voor instanties als UWV etc.
Onlangs kwam ik er achter dat het UWV doodleuk en geheel onterecht in haar rapporten had staan dat ik handelde via het Internet ??? Geloof me als ik dát zou kunnen, had ik ze allang een rotschop verkocht ! Maar zo zie je hoe zaken gesuggereerd kunnen worden !